เราเป็นคนจุดเดือดต่ำ... ต่ำกว่าปรอทของคนปกติทั่วไป

ใครบางคนเคยบอกว่า ไม่ดี เพราะมันทำให้ดูเป็นคนที่ไม่ค่อยมีความอดทน(แล้วไง..ไม่แคร์ร์ร์ร์)

ในขณะที่ใครบางคนบอกว่า ดี เพราะมันทำให้เรามีชีวิตอยู่กับสิ่งที่เรามีความสุขจริงๆ

.

.

ในชีวิตคนเรา บางทีก็ต้องใช้สมอง คู่ไปกับปรอทในการดำรงอยู่

บางทีสมองมองแล้วว่าต้องทำ แต่ปรอทแตก...แหลกไปแล้ว ก็คงทำไม่ได้

บางทีปรอทยังเย็นอยู่ แต่สมองกลับประมวลว่าไม่ควรยื้อ... อืม ก็ต้องทิ้งมันไป

.

.

เราเป็นคนเชื่อ และศรัทธาในตัวเองมากกว่าอย่างอื่น

.

.

บางครั้งการยืนด้วยขาข้างเดียว บนจุดที่แข็งแรง และสวยงามที่สุดในโลก

ก็ไม่ได้สร้างประโยชน์อะไรให้แม้แต่น้อย

เพราะเมื่อวันที่ขาของเราหมดแรง ร่างกายล้มลงกระแทกพื้น

จุดก็ยังคงอยู่ที่เดิม

แต่คนเจ็บน่ะ... คือกู

........

edit @ 2007/07/04 02:45:25

ว่าจะมาอัพ ไม่ได้มาสักที ไม่ใช่ไรขี้เกียจ ช่วงนี้งานเยอะม๊ากค่ะ หมดงานหนังสือไปซะที...

งานปีนี้เป็นปีแรกที่ไปหลายวันสุด ปกติเกลียดคนเยอะๆ ไม่ชอบ เป็นคนขี้รำคาญ เจอคนเยอะแย่งกันทำอะไรแล้ววีนแตก แต่คราวนี้จำเป็น... งานครั้งนี้ที่ สนพ มีบูธของตัวเอง แถมมีบังคับ(นิดๆ)ว่านักเขียนควรไปนะจ๊ะ ทั้งช่วยขายและแจกลายเซ็นต์ บังเอิญว่าปีนี้เราเข็นงานออกมาไม่ทัน เลยเข็นพี่นัทไปแจกแทน เพราะหนังสือเค้าวางพอดี ก็ดีนะ ไม่เหนื่อยมาก นั่งตลอดเลย หิหิหิ ขายหนังสือก็ไม่ได้ขาย เพราะมีพี่เขาขายอยู่แล้ว เลยนั่งคุยกับพี่นัทไปพลางเรียงที่คั่นสือไปพลาง หลับไปบ้างบางที...เพราะแม่งง่วงมากกกกก พอเบื่อๆก็ไปเดินเล่นกะพี่นัทสองคน หาไรกิน แล้วก็แล่นกลับมาใหม่ แต่วันหลังๆเริ่มขี้เกียจตื่น เลยไม่ไปซะงั้น ทั้งๆที่รู้นะว่าพี่เค้าอยากไปทุกวัน หิหิ

หนังสือที่บูธขายดี "สะใจ" แถมหนังสือพี่นัทขายดีจนวันสุดท้ายหมดก่อนไม่พอขายเสียอีก ดีจัง ญาติมาอุดหนุนตึมเลยนี่ได้ข่าว แต่ก็นะดีแล้วที่ขายดี..เพราะจะได้มีกำลังใจ เล่มแรกนี่นาสตาร์ทสวยก็อยากทำงานใหม่ๆ งานนี้คนชมเยอะนะ ส่วนมากจะชมว่าพี่เค้าเขียนได้"สมจริง" จนบางคนแม่งเสือกมองว่าเรื่องจริงของพี่นัท วะฮ่าฮ่า บ้าไปแล้ว บอกไว้ตรงนี้เลยว่าเรื่องทอมเขาไม่ได้เอามาจากใครหรอก เอามาจากตรูเองน่ะแหละ.. อ๋อ ไม่ได้หมายความว่าเอามาจากตัวชั้นนะ(เดี๋ยวจะไปกันใหญ่) แต่หมายความว่าพล๊อตเรื่องนี้ เราเป็นคนคิดให้พี่เขาเอง ก็เรื่องของเรื่องมันเริ่มจากว่า...มีโครงการที่พี่เค้าจะทำหนังสือ แล้วด้วยความที่ยังใหม่ เราเลยช่วยคิดพล๊อตไปให้เนื่องจากเห็นว่า มันใหม่ดี เรื่องเกี่ยวกับทอมเนี่ย...ยังไม่ค่อยมีใครเขียน แล้วก็ออกมาเป็นอย่างนี้ล่ะ โดยที่ตลอดเวลาที่เขียน แป้งและเหมยพี่แกก็จินตนาการมาจาก "โฟร์ - มด" ตลอด...(ได้ข่าวว่าชอบมาก อิอิ)

ขำมากกก ที่มีคนเอาไปคิดเป็นตุเป็นตะว่าตัวละครแต่ละตัวคือใครบ้าง โธ่ นิยายเว้ยย ไม่ใช่คอลัมภ์ซ้อเจ็ด ไม่ต้องเดาหรอก ไม่มีใครทั้งนั้นตลกดี ที่คนส่วนมากมักจะแยกเรื่องแต่งกับเรื่องจริงไม่ออก ทั้งที่จริงๆแล้วมันก็ไม่ได้ดูยากอะไรมากมาย แต่ก็เป็นได้นะว่าคนอ่านเขาอ่านไปแล้วอินจัด และบังเอิญรู้จักกะคนเขียนเข้า เลยเอาตรงนี้ มาบวกกับจินตนาการในสมอง คิดตามไปเรื่อย (จริงๆแล้วเราว่าดีนะ ถือว่าเขียนดีไงคนเลยนึกว่าเรื่องจริง แต่เจ้าตัวคนเขียน คงไม่เเฮปปี้เท่าไร ที่เขียนแทบตาย มาหาว่ากูเขียนเรื่องคนนั้นคนนี้...หุหุจนวีนแตก) เออ เข้าใจเป็นตรูก็ไม่ชอบเหมือนกัน...

เหอ เหอ เอาเหอะช่างแม่ง ขอให้ขายได้ ขายดีก็พอ คนมันจะเอาไปพูดไรก็ช่างเหอะ เพราะด่าไปคนได้ตังค์ก็กูอยู่ดี หิหิหิ

วกมางานหนังสืออีกรอบ งานครั้งนี้เราได้หนังสือมาไม่กี่เล่ม เนื่องจากขี้เกียจเดิน ขี้เกียจอ่าน ของเก่าค้างอยู่เพียบร่วมสิบเล่ม หลังๆซื้อไรมาก็ดอง จนไม่อยากซื้อไรแล้ว ที่ไม่มีเวลาอ่านไม่ใช่เพราะไรหรอก เวลาจะเขียนงานยังไม่มีเล๊ย แบบที่รู้ๆกันพักนี้ต้องพักผ่อนมากๆ เหลืออีกแค่ไม่ถึงสองเดือนเบบี๋ก็มาแล้น เมื่อวานก็ว่าจะไปแต่ไม่ไปดีกว่า... คนคงเยอะเพราะวันสุดท้าย ...

วันนี้ไป สนพ มา ไปรับทรัพย์กะพี่นัทเหมือนเคย เจอพี่กิ๊กกะพี่พะริมใช้เลย ฮ่าๆ มันส์ไปเลยตรู ตอนแรกกะจะไปนอนซักหน่อย เพราะเมื่อคืนทั้งคู่เลยไม่ได้นอน นอนไม่หลับวันนี้เลยง่วงกันชิบหาย ไปดูหนังต่อ สารภาพว่าไม่ได้ดูเลยเพราะหลับอย่างเดียวตื่นมาจบเเเล้ว เย้ กลับบ้านมาก็หลับต่อ...เพิ่งตื่นตอนนี้นั่นแล ว่าแล้วก็ไปนอนต่อดีก่า..แล้วเจอกัน

ปล...ปกติชั้นไม่ชอบยุ่งกับใคร ถึงไม่ชอบให้ใครมาพาลยุ่งเรื่องชั้นไปด้วย

ปลสอง... เก็บปากไว้แดกข้าวเหอะน้อง เม้าท์เรื่องชาวบ้านเค้าไม่ได้ทำให้เสนียดในตัวร่วงหรอก

ปลสาม....หนังสือไม่ใช่ฟรีทีวีตามบ้านค่ะ ไม่มีใครบังคับให้เสพ ไม่อยากอ่านเล่มไหน ก็ผ่านไป "ไม่ต้องสนใจ" ก็แค่นั้นเอง

อยากกินอากิโยชิว่ะ.......